… UĞUR BÖCEĞİM BENİM…

Hamileliğim esnasında 80'li kilolara kadar çıkıp kendi çapımda rekorumu kıramayacaktım.

Su almak için elimde kumanda ile buzdolabını açtığımda kumandayı buzdolabına koyacak kadar ya da evden çıkarken telsiz telefonu çantama atacak kadar kendimden geçmeyecektim.

Birinin canı yandığında ötekinin bu acıyı hissedebilmesinin; sadece ikiz kardeşlerde olduğunu sanacaktım.

Bir insanın gaz çıkarması beni bu kadar mutlu edemeyecekti =)

Büyüdüğünde arkadaşlarınla birlikte partilerde "Süper Anne" olarak eğlenmeyi hayal edemeyecektim.

Babanla belki daha az kavga edecek ama sevginin evlat denilen başka bir boyutuna giremeyecektik.

Sevginin böylesine karşılıksız olanını hiç tadamayacaktım.

Annemi bu kadar çok sevdiğimi anlamayacaktım.

Annesinden zorla ayırdılar diye "Uçan Fil Dumbo" çizgi filminde böğürerek ağlamayacaktım.

Geceleri kesintisiz uyuyacak, hafta sonunda sabahları istediğim saatte kalkacaktım ama uyandığımda yanağıma konmuş minik ellerin sıcaklığı ısıtmayacaktı yüreğimi.

Çantamda sürekli bisküvi, galeta, ıslak mendil, birkaç oyuncak, düşer bir yerine bir şey olur diye ayıcıklı yara bandı taşımayacaktım.

Acıyı geçiren öpücüğün gücüne inanmayacaktım.

Sabahın köründe gözü kapalı mutfağa kadar gidip, mama hazırlayıp ve yine gözü kapalı dönme yeteneğini kazanamayacaktım.

38,5 derece ateş beni de yakıp kavurmayacaktı.

Sen olmasaydın eğer yaşamın karmaşıklığını unutup; tekrar basit yaşamayı öğrenemeyecektim.

Sen olmasaydın eğer ben gerçek AŞK’ı tatmayacaktım

Sen olmasaydın eğer ben asla "ANNE" olmayacaktım